febrúar « 2010 « Silfur Egils

Hann var viðskipta- og iðnaðarráðherra og barðist hart fyrir stóriðju á Íslandi. Hann var aldrei vinsæll maður en þótti duglegur og var mjög öflugur innan síns flokks og bak við tjöldin. Halldór Ásgrímsson reiddi sig mjög á hann.

Finnur hættir svo óvænt í stjórnmálum og býr svo um hnútana að hann verður seðlabankastjóri.

Þar er hann bara skamma hríð, enda var hugur hans aldrei á Kalkofnsveginum, ekki fremur en hugur seðlabankastjórans sem síðar kom.

Hann verður allsherjar reddari fyrir hóp manna í viðskiptalífinu þar sem eru fremstir í flokki Ólafur Ólafsson og Þórófur Gíslason, starfar á mörkum stjórnmálanna og viðskiptanna þar sem hin miklu tengsl hans koma mjög til góða. Verður forstjóri Vátryggingafélagsins sem hafði verið selt út úr Landsbankanum með mjög sérkennilegum hætti – VÍS verður síðan eitt þeirra félaga sem kaupir Búnaðarbankann – verður stjórnarmaður í KB-banka eins og hann hét þá, er einn af mönnunum sem tekst að brenna upp eignir Samvinnutrygginga , eignast stóran hlut Icelandair í gegnum kaup á félagi sem nefnist Langflug og var í eign áðurnefnds eignarhaldsfélags Samvinnutrygginga, öðru nafni Gift. Er þá ekki allt upp talið.

Þetta veldi er að mestu hrunið –og nú þarf að fara að afskrifa skuldirnar af Finni – en miðað við hvernig er staðið að málum í bönkunum er ekki óhugsandi að S-hópurinn eigi gott kombakk.

Ein frægasta fréttamynd síðari ára. Finnur Ingólfsson og Ólafur Ólafsson aka hróðugir burt úr Ráðherrabústaðnum eftir að hafa keypt Búnaðarbankann. Myndin er eftir Þorkel Þorkelsson ljósmyndara og birtist í Morgunblaðinu.

Senda á Facebook

28.02 2010 - 37 ummæli »

Bændur og óbreytt staða

Bændasamtökin skera upp mikla herör gegn Evrópusambandsaðild. Gott og vel. Óbreytt staða í landbúnaðinum er hins vegar óhugsandi hvort sem gengið er í ESB eða ekki. Eitt af því sem framkvæmdastjórn ESB gagnrýnir einmitt í skýrslu sinni er að stjórn landbúnaðarmála á Íslandi hafi verið afhent hagsmunaðilum. Kjör bænda eru óboðleg, sem og miðstýringin í greininni og forneskjuleg vöruþróun. Gunnar H. Ársælsson stjórnmálafræðingur skrifaði grein um þetta í Fréttablaðið fyrir nokkru:

— — —

„Íslenskur landbúnaður er sá landbúnaður sem nýtur hvað mestra styrkja á byggðu bóli, samkvæmt OECD og tölum landbúnaðarsamtakanna. Árið 2005 var þetta um 10 milljarðar króna. Framlag landbúnaðar til landsframleiðslunnar var 1.1% árið 2006 og í greininni starfaði 3,8% vinnuafls í landinu (var 38% árið 1940). Til samanburðar má geta þess að rekstrargjöld Hafnarfjarðarbæjar árið 2007 námu svipaðri upphæð. Þetta er því eins og að íslenskur almenningur myndi greiða fyrir allan rekstur Hafnarfjarðarbæjar.

Laun bænda eru einnig sér kapítuli útaf fyrir sig. Meðallaun þeirra eru með þeim lægstu á almennum vinnumarkaði. Vitað er að búmennskan dugar mörgum ekki til að ná endum saman. Grípa því margir til allskyns aukavinnu. Þetta er staðfest í nýrri skýrslu, Litróf búskapar og byggða, sem Háskóli Íslands gaf nýlega út. Þar kemur fram að 70% fjölskyldna, ,,hafa einhverjar tekjur af launavinnu eða verktakastarfsemi utan býlisins. Þetta er með því hæsta sem gerist í Evrópu,” segir í skýrslunni. Í henni kemur einnig fram að áhyggjur vegna nýliðunar í landbúnaði eru ofarlega í huga bænda. Meðalaldur bænda árið 2006 var 52 ár.

Þá eru margir bændur gríðarlega skuldsettir, sérstaklega mjólkurbændur. Fyrir skömmum voru fréttir í fjölmiðlum þess efnis að um 10% þeirra glímdu við mjög alvarleg fjárhagsvandræði og stefnir nokkur fjöldi þeirra í gjaldþrot.

Hvað varðar styrki er það athyglisverð staðreynd að íslenskir bændur fá tvöfalt meiri styrk en bændur innan ESB, sem hlutfall af verðmæti framleiðslunnar. Um er að ræða 30% innan ESB, en yfir 60% hér á landi. Þetta má lesa í Hagtölum bænda árið 2007.

Af þessu má því draga eftirfarandi ályktun: Hér er um litla grein að ræða, en mikilvæga, allir íslenskir neytendur vilja jú íslenskar landbúnaðarafurðir og bera traust til landbúnaðarins. Það hafa kannanir sýnt. En hún kostar, svo um munar. Staða greinarinnar vekur einnig þá spurningu hvort bændur hljóti ekki að velta fyrir nýjum kostum? Eða er óbreytt ástand óskastaðan?“

Senda á Facebook

28.02 2010 - 26 ummæli »

Björgum lífsstílnum

Þetta grínatriði er úr kanadískum þætti sem nefnist This Hour has 22 Minutes. Einhvern veginn verður manni hugsað til viðtals við Jóhannes í Bónus sem birtist í DV þegar maður horfir á þetta.

Senda á Facebook

28.02 2010 - 50 ummæli »

Eddan

Edduhátíðin einkennndist af því að kvikmyndagerðarmenn hafa áhyggjur af niðurskurði í greininni. Það er full ástæða til. En auðvitað verða fleiri greinar fyrir niðurskurði; maður hefur til dæmis ekki tölu á öllum blaða- og fréttamönnunum sem hafa misst vinnuna. Fyrir utan alla aðra sem hafa enga atvinnu og geta ekki auglýst það.

Stundum eru Edduhátíðirnar pínu vandræðalegar vegna fámennisins hér, þetta verður dálítið eins og fjölskylduboð. Ég veit ekki alveg hvað er skemmtilegt fyrir fólk heima að horfa á þetta. Hins vegar er þetta ágæt hvatning fyrir fólkið sem starfar í sjónvarpi og kvikmyndum, nokkurs konar uppskeruhátíð.

Hátíðin í ár sýndi með eindæmum mikla grósku. Nátturlega vann snilldarserían sem endaði með kvikmyndinni Bjarnfreðarson mörg verðlaun. Kristbjörg Kjeld vann verðskuldað fyrir leik sinn í Mömmu Gógó en komst ekki af því hún var að frumsýna upp í Þjóðleikhúsi.

Það er ekki kurteislegt að tala of mikið um aldur kvenna, en maður segir – top that!

Þarna komu líka til álita við útdeilingu verðlauna fyrir heimildarmyndir sérdeilis góð verk: Sólskinsdrengur, myndin um Alfreð Elíasson og Loftleiðir og Draumalandið – sem vann.

Þóra Arnórsdóttir, vinkona mín og starfsfélagi, var kosin sjónvarpsmaður ársins og er mjög vel að því komin.

En sjálfur fékk ég verðlaun fyrir Silfur Egils og Kiljuna – Silfrið vann annað árið í röð en Kiljan þriðja árið í röð.

Senda á Facebook

27.02 2010 - 18 ummæli »

Íslenskar kvikmyndir á CNN

Þessi frétt um kvikmyndagerð á Íslandi birtist í þættinum The Screening Room sem sýndur er á CNN og á kvikmyndastöðinni TCM. Þarna er meðal annars rætt við Baltasar Kormák, Laufeyju Guðjónsdóttur og regnblautan Friðrik Þór Friðriksson.

Senda á Facebook

27.02 2010 - 25 ummæli »

Fríríki á Vellinum?

Jónína Bjartmarz skrifar athyglisverða grein hér á Eyjuna og spyr hvort gamla varnarsvæðið sé fríríki. Segir meðal annars í greininni:

— — —

„Markmið þáverandi stjórnvalda var að koma eignunum sem fyrst í „skipuleg hagfelld borgaraleg not með það að markmiði að jákvæð samfélagsleg áhrif verði sem mest og neikvæðum áhrifum á nærsamfélagið verði haldið í lágmarki“ eins og segir í samningnum, sem Þróunarfélag Keflavíkurflugvallar ehf. byggir tilveru sína á og er ætlað að starfa eftir.

Eðli málsins samkvæmt var ráð fyrir því gert að þeir sem „töpðu“ mestu, sveitar-félögin og íbúar nærsamfélags varnarliðsins, nytu umfram aðra góðs af sölu og útleigu eignanna og þeirrar atvinnuuppbyggingar sem þar væri hægt og hagkvæmt að koma fyrir.

Það var þó aldrei ætlunin að þetta landsvæði yrði áfram eins konar „fríríki“, utan stefnumörkunar stjórnvalda, fjárlaga og ráðstafana ríkisvaldsins. Þaðan af síður að þróunarfélaginu hafi verið falið að braska með eignirnar eða standa að því að koma á fót atvinnurekstri í beinni samkeppni við ríkissjóð.“