Þínar fréttir, þín skoðun

Fundur um fjölmiðla

Ég var á borgarafundi í gamla Sigtúni áðan. Fundurinn var fjölmennur, fjörugur og áhugaverður. Það er svo mikill gangur í þessum fundum að mér skilst að sá næsti eigi að vera í Háskólabíói. Þangað á að bjóða öllum ráðherrum, þingmönnum og seðlabankastjórum.

Umfjöllunarefnið voru fjölmiðlar, þótt reyndar væri talað um margt annað. Sumir sem tóku til máls sáu samsæri þar sem fjölmiðlamenn sitja á fundum með foringjum í Sjálfstæðisflokknum og fá línuna.

Það er dálítið ofmælt.

Vandinn er frekar ofboðsleg stofnanahollusta. Að halda að ekkert sé frétt nema að það komi frá ráðherra eða einhverri stofnun.

Og tepruskapur. Að þora ekki að spyrja sjálfsagðra spurninga. Eins og til dæmis hvort ráðamenn eigi að segja af sér. Það hefur eiginlega þótt dónaskapur að orða svoleiðis við ráðamenn á Íslandi.

Við Björg Eva Erlendsdóttir vorum þau einu sem gerðum eignarhaldið á fjölmiðlum að umræðuefni. Það er náttúrlega ekki von á góðu þegar helstu auðmannaklíkurnar skipta með sér fjölmiðlunum. Þá er ekki endilega spurning hvað er sagt í fjölmiðlunum – heldur miklu fremur hvað er ekki sagt.

Hverju er sleppt.

Auðmenn sem eiga stóra fjölmiðla geta verið vissir um að þeir séu ekki gagnrýndir hart í þeim. Og stundum ná þeir jafnvel að beita þeim gegn óvinum sínum. Þetta getur verið býsna þægilegt fyrir menn sem eiga hálft samfélagið.

Stundum rofnaði þögnin reyndar. Til dæmis þegar Mogginn sló upp á forsíðu hinni svörtu skýrslu Danske Bank um íslenskt hagkerfi. Þá var blaðið nánast ásakað um landráð.

Annars er ástandið mjög skrítið núna. Jón Ásgeir fékk sérstaka fyrirgreiðslu í Landsbankanum til að flytja fjölmiðlaeign sína undir nýja kennitölu. Það eru ófáir milljarðarnir sem þannig voru skildir eftir. Og Morgunblaðið er, skilst manni, í eigu Glitnis mestanpart.

Ég vona að mér verði fyrirgefið óábyrgt tal, en í dag heyrði ég af manni sem fór í Glitni. Það varð einhver miskilningur og honum var vísað inn á ranga skrifstofu. Þar inni sat bankamaður sem hélt að téður viðskiptavinur ætlaði að fara að kaupa Morgunblaðið – semsagt rekstur blaðsins.

Þegar maðurinn var kominn út spurði hann sig hvort hann hefði ekki bara átt að slá til.