Það er útbreitt viðhorf á Íslandi að allt sé heimilt þegar græða á peninga. Að sá sem er ósvífnastur eigi bara að fara sínu fram.
Þetta var um árabil ríkjandi viðhorf í garð hinnar rísandi auðstéttar í landinu. Kannski breytist það eitthvað í kreppuástandi?
Bankarnir á Íslandi eru einstaklega ósvífnir. Það er eins og þeir þekki engin siðferðismörk. Kannski trúa þeir orðum Miltons Friedmans sem sagði að ekki væri til neitt sem heitir samfélagsleg ábyrgð fyrirtækja?
Þeir fella krónuna eins og þeir eigi lífið að leysa – koma almenningi í landinu þannig í stórkostleg fjárhagsvandræði.
Og nú er elsti bankinn, sá með virðulegasta nafnið, staðinn að grófum innherjasvikum.
Eða það getur varla verið önnur skýring á þessu?