Færslur fyrir ágúst, 2007
Smá viðbót
Ég segi hér að neðan að það sé mikill missir að Þóru Kristínu. Ef ég réði fjölmiðli væri hún meðal þeirra fyrstu sem ég vildi fá í vinnu.
En ég held að það sé ekki rétt að hún sé rekin út af pólitík eða vegna þess að hún er kona.
Ég hygg líka að enginn verði látinn gjalda fyrir það á fréttastofunni að vera aldraður, af lágstétt eða dökkur á hörund.
Fúsk
Makalaust hvað maður er að heyra mikið um svindl og slúbbertahátt í byggingariðnaði. Hér eru ný dæmi úr útvarpsfréttum. Að auki hef ég nýskeð heyrt um svipuð mál á Völlunum í Hafnarfirði og frá Skúlagötunni í Reykjavík. Í báðum tilvikum eru málaferli í uppsiglingu.
Þetta virðist vera orðið landlægt. Kannski er gott að ég var að fjárfesta í húsi sem er svo gamalt að allir eru löngu dánir sem komu að smíði þess.
Þóra Kristín
Þetta held ég að séu mistök. Þóra Kristín er einhver besta frétta- og blaðakona landsins. Það veit ég eftir að hafa starfað með henni gegnum árin. Hún er vel að sér um pólitíkina og þjóðlífið – nokkuð sem blaðamaður nær ekki nema með margra ára reynslu. Maður þjálfar ekki einhvern nýgræðing upp í að taka stöðu konu eins og Þóru Kristínar.
Alveg hroðalegt
Þetta er einhver heimskulegasta grein sem ég hef lesið. Hugsa sér að sé hægt að setja svona á prent.
Um daginn hitti ég mann sem rekur arkitektastofu. Hann sagði að eitt sinn hefðu ungir arkitektar sem sóttu um vinnu hjá honum spurt hver væri stefna stofunnar, hvað hún hefði gert, hvaða verkefni væru framundan.
Nú spyrðu þeir fyrst hvað þeir fengju í laun og svo um eiginlega ekkert annað.
„Þetta er alveg hroðalegt,“ sagði maðurinn.
Björgvin Valur var með flottan pistil um þetta um daginn:
„Miskunnarlaus ágirnd er drifkraftur frjálshyggjusamfélagsins okkar. Þessi dauðasynd er orðin að dyggð í samfélagi sem hefur brenglað gildismati sínu svo gjörsamlega að rangt er orðið rétt. Horfin eru kærleikur, hógværð og miskunnsemi. Hámarks arðsemi er takmarkið og við látum okkur í léttu rúmi liggja hvernig því er náð.“
Styrmir á förum
Styrmir Gunnarsson er fæddur 27. mars 1938. Hann verður semsagt sjötugur í vetur. Morgunblaðið hefur verið hart á því að starfsmenn þess láti af störfum þegar þeir eru komnir á aldur. Það er semsagt líklegt að þeir á Mogganum séu farnir að skima eftir ritstjóra til að taka við Styrmi.
Manni finnst Ólafur Stephensen vera líklegasti arftakinn. Hann er öflugur blaðamaður og gáfaður – helsti veikleiki hans er þó að hann hefur vaxið upp undir handarjaðri Styrmis og ætti kannski erfitt með að hrófla við arfleifð gamla ritstjórans.
Kannski myndu nýjir vendir sópa best á Mogganum?
Er ekki sagt að það sé álíka líklegt að ungt fólk nútildags verði áskrifendur að blaði og það fari í tunglferð? Þeir ættu kannski líka að pæla í þessu á DV?
Hvað er þetta annars með Styrmi og Ingibjörgu Sólrúnu. Leiðari og Staksteinar í dag. Má ekki segja að þetta sé orðið nokkuð þráhyggjukennt?
Þegar Ingibjörg Sólrún stígur í vænginn Atlantshafsbandalagið gerist Styrmir eindreginn andstæðingur Nató! Og Styrmir virðist telja að Samfylkingin sitji á svikráðum í ríkisstjórninni.
Ætli fleiri sjálfstæðismenn séu þeirrar skoðunar?
Ill meðferð menningarverðmæta
Í fyrri pistli vakti ég athygli á því að hætta væri á að Reykjavíkurapóteki gamla yrði breytt í næturklúbb.
En það er með öðrum hætti að þessu fornfræga húsi er lítill sómi sýndur. Sveinn Birkir Björnsson, ritstjóri Grapevine, sendi mér þessa mynd.
Þarna má sjá höggmynd, gerða af sjálfum Einari Jónssyni, mesta myndhöggvara Íslands.
Fyrir ofan hana hefur verið tyllt forljótri eftirlitsmyndavél sem kannski er nauðsynleg – en þarf kannski ekki endilega að vera nákvæmlega á þessum stað.
Fíklar og hobbídópistar
Það er engin leið að skella skollaeyrunum við því sem kallað er „vandi Miðbæjarins“. Það er ekki rétt hjá Fréttablaðinu sem segir að vandinn sé „góðkynja“. Sannleikurinn er því miður miklu nær því sem Mogginn er að lýsa. Kannski er sóðaskapurinn einna verstur. Hann ber nefnilega vott um virðingarleysi fyrir umhverfinu – af þessu hugarfari sprettur svo dólgsháttur og ofbeldi.
Eitt hefur ekki verið nefnt ýkja oft í þessu sambandi – eiturlyfin. Menningarsvæði okkar er yfirfljótandi í fíkniefnum. Við erum þar á sama báti og til dæmis Bretar. Það þykir nánast sjálfsagt að fólk – sem annars myndi aldrei telja sig eiturlyfjaneytendur – noti fíkniefni þegar það fer að skemmta sér um helgar. Við erum ekki að tala um fíkla – sem eru nógu slæmir – heldur einhvers konar hobbídópista.
Pétur Arason, kaupmaður á Laugaveginum, nefndi þetta í útvarpsviðtali í gær:
“Þetta er í sjálfu sér bara stríð og ég held að íbúarnir, verslunareigendur og sumir húseigendur séu búnir að tapa þessu stríði. Þeir sem ráða orðið miðborginni eru dópsalar, dópistar og vissir skemmtistaðaeigendur. Þetta fólk er búið að taka völdin. Lögreglan ræður einfaldlega ekki við þetta og borgaryfirvöld eru búin að gefast upp.”
Partur af þessu er svo líka opnunartími skemmtistaðanna sem er fáránlega langur. Það er erfitt að skemmta sér til klukkan sjö á morgnana án þess að kýla í sig dópi.
Valgerðarisminn
Miklar vangaveltur eru um sinnaskipti Sjálfstæðisflokksins í krónumálum. Talið er víst að þau séu yfirvofandi.
Meðal þeirra sem eru að gefast upp á krónunni eru Samtök atvinnulífsins, Landsamband útvegsmanna, Samtök iðnaðarins, verkalýðshreyfingin, bændasamtökin, bankarnir og almenningur sem tekur lán í stórum stíl í svissneskum frönkum, jenum og evrum.
Og eru þá ekki allir upptaldir.
Viðhorfsbreytingin í Sjálfstæðisflokknum þarf að verða án þess að styggja um of manninn í svörtuloftum sem lýsti því eitt sinn yfir að evran væri sambærileg við gjaldmiðil Norður-Kóreu. Hann hefur líka atvinnu af því að Íslendingar haldi í krónuna.
Því er talið að Björn Bjarnason og Illugi Gunnarsson verði fremstir í flokki þegar hin nýja flokkslína verður kynnt. Þeir eru úr réttum armi flokksins til að taka að sér þetta verkefni.
Línan mun fela í sér að Íslendingar taki upp evruna – án þess þó að ganga í Evrópusambandið. Það verður áfangastaður flokksins í bili.
Þetta eru svipaðar hugmyndir og Valgerður Sverrisdóttir setti fram meðan hún var viðskiptaráðherra.
Þá gerðu margir sjálfstæðismenn grín að henni. En nú má segja að þeir séu farnir að aðhyllast valgerðarismann…
Rétt skal vera rétt
Það skal tekið fram að einhvers misskilnings gætir í lesendabréfinu sem ég birti hér að neðan.
Sannleikann í málinu er vonandi að finna hérna.
En það er fleira í þessu sem má pæla í. Hvað til dæmis með færslugjöld fyrir debetkort?
Bellibrögð bankanna – rukkað fyrir heimabanka?
Bankarnir í landinu munu ganga eins langt og þeir geta þar til eitthvert stjórnvald stöðvar þá. Allt tal um þjónustu er píp þegar bankarnir eiga í hlut – markmið þeirra virðist aðallega vera að flytja meiri peninga þangað sem miklir peningar eru fyrir.
Semsagt að rýja almenning inn að skyrtunni ef kostur er á. Þeir gerast sífellt ósvífnari í plokki sínu. Vandinn er að samband stjórnmálamanna við auðinn í bönkunum er núorðið eins og samband auðmjúkra þjóna við hátt og ósnertanlegt yfirvald:
Þættinum hefur borist svohljóðandi bréf:
„Ég sakna þess að hafa ekki séð neina umfjöllun um síðastu tilraun Landsbankans (á eftir að tékka hvort hinir eru með í þessu) til að hafa fé af viðskiptavinum sínum. Hér á ég við hið nýja „þjónustugjald“ sem nú á að innheimta hjá Einkabankanotendum fyrir að vinna vinnu bankanna! Við höfum gert bönkunum kleift að loka útibúum út og suður með því að nota rafrænu aðferðina í bankaviðskiptum.
Þegar ég gerði tilraun til að komast inní Einkabankann í morgun, fékk ég upp fleiri fleiri síður með reglugerð um Einkabankann – ég skrunaði hratt niður skjalið og fann á endanum stutta setningu sem hljóðaði eitthvað á þá leið að bankinn myndi innheimta gjald fyrir notkun og áskildi sér einnig rétt til að breyta gjaldskrá fyrir notkun Einkabankans án fyrirvara. Svo skrunaði ég aðeins neðar og viti menn – box fyrir notendanafn, lykilorð og svo neðst
„samþykkja“ eða „hafna“. Ég á eftir að sjá hvað skeður ef ég ýti á hafna! Verður lokað fyrir aðganginn?
Þegar ég byrjaði í barnaskóla fengum við krakkanir svokallaða sparimerkjabók frá Landsbankanum. Á henni stóð „Græddur er geymdur eyrir“ Allir kepptust við að kaupa 2ja, 5, 10 og 25 aura merki fyrir vasapeningana og líma inní bókina. Þegar búið var að fylla síðuna var labbað í bankann til að leggja inn. Þetta var árið 1951.
Ég hef grun um að nú ljúki 56 ára farsælu sambandi mín og Landsbankans – 900 krónur á mánuði fyrir að fá að borga reikningana sína er kannski ekki há fjárhæð en akkúrat núna er mælirinn fullur.
Er nema von að þeir neiti að gefa upp hve mikið þeir innheimta í þjónustgjöld sbr kvöldfréttirnar á Stöð 2 núna áðan.
Ég vildi vekja athygli á þessu, ég er varla sú eina sem hefur uppdagað þetta síðasta bellibragð.“
Kiljan og Silfur Egils
Nýlegar færslur
Leturstærðir
Leit
Aðrir miðlar
- Vefmiðlar
- Vefsjónvarp
- Vefútvarp
- Vefverslanir
- Eyjan
