DFD: Úr Vetrarferðinni

Dietrich Fischer-Dieskau sem nú er látinn, 86 ára að aldri, var einn fremsti söngvari tuttugustu aldarinnar. Ferill hans var sérlega glæsilegur. Efnisskrá hans var mjög breið, hann söng Wagner, Verdi, Mozart, Strauss, Bach, Mahler, en lengst verður hans líklega minnst fyrir túlkun sína á söngljóðum og þá sérstaklega lögunum eftir Schubert. Hann trúði á ljóðasöng sem háleitt listform og tókst öðrum betur að miðla honum á hljómplötum sem náðu miklum vinsældum þegar sú tækni fór að ná meiri fullkomnun eftir stríðið.

Hér syngur Fischer-Dieskau Linditréð úr Vetrarferðinni eftir Schubert, ég sé ekki betur en að meðleikarinn á píanó sé sjálfur Alfred Brendel.

Meirihlutinn hlýtur að ráða

Meirihluti Alþingis vill afgreiða frumvarp sem felur í sér að tillögur Stjórnlagaráðs um nýja stjórnarskrá verða settar í þjóðaratkvæðagreiðslu. Nú virðist eins og minnihlutinn ætli að reyna að koma í veg fyrir þetta.

Mikill meirihluti sem svaraði í nýrri skoðanakönnun vildi að byggt yrði á tillögum Stjórnlagaráðs við gerð nýrrar stjórnarskrár. Einstaka liðir í tillögum Stjórnlagaráðs fengu líka afgerandi stuðning í könnuninni.

Er þá ekki mál að linni í málþófinu í þinginu og þessi meirihluti fái að ráða?

Hér er annars mjög forvitnilegt viðtal um stjórnarskrármál sem var í síðasta Silfri við Norðmanninn Jon Elster, en hann er einn fremsti heimspekingur á Norðurlöndunum, og hefur starfað við frægar menntastofnanir í Bandaríkjunum og Frakklandi. Elster benti meðal annars á að breytingar á stjórnarskrá væru yfirlett gerðar í kjölfar einhvers konar kreppu.

Viðtalið má sjá með því að smella hérna.

Glundroði

Ragnar Þórisson er höfundur þessa bréfs sem fjallar um ruglanda í aðdraganda forsetakosninganna.

— — —

Glundroðinn í aðdraganda forsetakosningana er algjör, og fáir virðist vilja tala af hreinskilni um að í þetta sinn ganga kjósendur  með allt aðrar væntingar í kjörklefann en áður.
Orðin Neyðarhemill og Öryggisventill hafa varla verið ofarlega í huga þegar menn krossuðu við Vigdísi eða Kristján Eldjárn.
Í þá daga voru menn fyrst og fremst að velja sér glæsilegan og vel máli farinn mann til að skála prúðbúinn í veislum fyrir fyrirmenni.
Nú hins vegar virðist meirihluti kjósenda helst vilja velja sér einhvern hálfguð á neyðarhemilinn, til að hafa auga með óhæfu alþingi. Eitthvert goð sem er hafið yfir alla pólitík og dægurþras.
Þar að auki virðist fólk sjá þennan umtalaða hemil fyrir sér sem eitthvert guðdómlegt apparat varla af þessum heimi.

Veruleikinn er þó ekki  annar en sá að neyðarhemillinn er pólitískt verkfæri, og pólitíkin á bakvið hann er lítið öðruvísi en pólitíkin sem stunduð er á Austurvelli.
Ef Össur Skarphéðinsson hefði verið forseti, (bara til að nefna einhvern), þá hefði hann skrifað undir Icesave í hvelli.  Hann hefði þar verið samstíga flokksbræðrum og líka þenkjandi umburðarlyndu fólki.
Þeir sem voru á móti Icesave var að sjálfsögðu stjórnarandstaðan og það eingöngu til að vera á móti.
Ólafur var hins vegar á allt öðru róli,,,  hann hafði jú æruna að endurheimta.
Semsagt,, hvernig sem menn líta á það er útkoman bara ósköp  venjuleg pólitík.

En ef menn vilja endilega framlengja stjórnmálaþrasið inn á Bessastaði þá á náttúrulega að gera það af fullri alvöru.
Fyrsta skrefið í þá átt er náttúrulega að frambjóðendur hætti þessum leikaraskap að láta sem þeir hafi engar skoðanir eða stefnur í stjórnmálum. Þeir segjast jú allir sem einn ætla að nota málskotsréttinn, og það þá væntanlega vegna þess að þeir hafa skoðanir á hlutunum.
Kjósendum ætti síðan ekki að standa á sama um pólitískan vilja frambjóðenda.  Verður togað í hemilinn þegar stefnan er of langt til vinstri eða þá til hægri.
Kjósendur þurfa síðan einnig að átta sig á því að neyðarhemillinn getur líka verið notaður gegn þeirra eigin hjartans málum. Rétt eins og gengur og gerist í venjulegum stjórnmálum.

Ólafur hittir Vaclav Klaus

Það verða að sjálfsagt að einhverju leyti fagnaðarfundir þegar þeir hittast Ólafur Ragnar Grímsson og Vaclav Klaus, forseti Tékklands.

Báðir eru þeir gamlir stjórnmálarefir, og eitt eiga þeir sameiginlegt: Þeir eru mjög andsnúnir Evrópusambandinu.

Ekki er víst að þeir séu sammála um annað. Klaus telur umhverfisverndarsinna vera arftaka gömlu kommúnistanna – og hann er efasemdamaður um að jörðin sé að hlýna.

En eins og kunnugt er hefur Ólafur Ragnar beitt sér mikið í loftslagsmálum og miklir kærleikar eru með honum og Al Gore.

Annars er Klaus einna frægastur núorðið fyrir einstaklega pínlega uppákomu sem varð í Chile í fyrra, þar sem hann var staðinn að verki við að stela penna:

Jón Ormur: Útlendingarnir ógurlegu

Jón Ormur Halldórsson stjórnmálafræðingur skrifar merkilega grein í Fréttablaðið og gerir að umfjöllunarefni þá tilhneigingu þjóða að kenna útlendingum um ófarir sínar þegar oft er fremur við freka og valdamikla sérhagsmunahópa heimafyrir að sakast. En margir hafa auðvitað hag af því að spila á andúðina á útlendingum – og þá getur almenningur reynst býsna glámskyggn:

Jón Ormur skrifar:

„Gömul og ný saga Íslands sýnir vel að oftast nær hefur helsta ógnin við velferð þjóðarinnar, að veðurfari slepptu, verið styrkur sértækra innlendra hagsmuna frekar en útlend ásælni. Þessi staðhæfing er auðvitað þvert á gamla söguskoðun sem byggði á þeirri sannfæringu að mest af okkar óláni hafi stafað af yfirgangi útlendinga. Sú skoðun er lífseig þótt sögulegar staðreyndir séu henni yfirleitt andsnúnar. Þetta er svipað með nálægar þjóðir sem flestar hafa líka vaxið upp úr hlutverki fórnarlambsins. Margar þeirra hafa rofið ofríki innlendra hagsmunahópa og heimalinna stjórnmálamanna með því að opna fyrir alþjóðlegt samstarf og samkeppni.“

Heift

Forsetakosningarnar eru að taka á sig mynd og það er ljóst að sumum er brugðið.

Það er reyndar mjög skrítið þegar beðið er um að umræðan verði eins og var til dæmis árið 1996. Þá var hún eimitt öll í skötulíki, menn tipluðu kringum málin – það er miklu betra að frambjóðendur tali hreint út um vilja sinn, stefnu og áform.

Sérstaklega eftir að málskotsréttur forseta hefur verið virkjaður – og allir frambjóðendur segjast ætla að beita honum. Þá verðum við að vita meira um frambjóðendurnar en áður – það gegnir öðru máli ef við værum bara að kjósa einhvers konar táknmynd eins og áður var.

En svo er annað – maður sér ekki betur en að sums staðar sé komið upp hreint hatur á Ólafi Ragnari Grímssyni. Umræða sem maður sér á bloggsíðum og á Facebook bendir beinlínis til þess.

En í bréfinu sem hér er vitnað til er meðal annars sagt að Ólafur Ragnar hafi gerst svo grófur að tala um „mótframbjóðanda“ – já, einmitt, það er alveg svakalegt. Í gamla daga hétu þetta víst „meðframbjóðendur“ – eða var það?

VG færir fórnirnar

Árni Páll Árnason sagði á Beinni línu hjá DV að Samfylkingin væri komin of langt til vinstri og drægi of mikið dám af samstarfsflokki sínum.

Það er nú samt svo að Samfylkingin fær að halda til streitu umsókn um aðild að Evrópusambandinu sem virðist næsta vonlaus og er nánast að ganga af samstarfsflokknum dauðum.

Þannig að ef mældar eru fórnirnar sem flokkarnir hafa fært í þessari ríkisstjórn, þá er varla hægt að komast að annarri niðurstöðu en VG hafi vinninginn og gott betur.

Það er hins vegar ekki von á öðru en einhverjir í Samfylkingunni fari að líta til hægri, nú þegar allar líkur virðast á að Sjálfstæðisflokkurinn verði leiðandi í ríkisstjórn eftir kosningar.